Hulpverlening is mensenwerk en sommige mensen passen niet bij elkaar.
Basic survival question als je aan jezelf werkt:
Is er een werkbare chemie met je hulpverlener?

Durf je het bespreekbaar te maken als iemand niet bij je past?
Wat doe je als een hulpverlener jullie mismatch wil toeschrijven aan je problematiek?

Het is niet goed als je het gevoel hebt dat je niet vooruit komt door een gebrek aan de juiste chemie met je hulpverlener. Dat is niemands schuld: die chemie is er, of die is er niet. Een hulpverlenings-relatie is geen wiskundige formule; menselijke relaties zijn ALTIJD afhankelijk van goede chemie.
“Wij passen niet bij elkaar”.
Dat mag je zeggen!

Waarom ligt dit zo gevoelig?
Hulpverleners zijn ook maar mensen, en geen mens is vrij van blinde vlekken.
Daarnaast heeft de hulpverlening te kampen met de marktwerking; het is niet efficiënt en goedkoop. Een hulpverlener kan bang zijn om een slechte beurt te maken bij de werkgever.  Die wil zijn/haar baan niet kwijtraken. Conclusie: hoe veiliger en normaler het is om respectvol aan te kunnen geven dat je geen klik voelt, hoe beter. Voor zowel cliënt als hulpverlener.

Must do
Ga op verschillende punten in je proces even na of een hulpverlener (nog) de juiste persoon is voor jou.
Misschien kom je er pas later achter dat er geen goede match is tussen jullie.
Of misschien ontgroei je iemand en is het tijd voor andere expertise.

NADENKERTJE ALS UITSMIJTER:
Hulpverleners werken dag in, dag uit met mensen op een zeer intensieve manier, en hebben ook baat bij aandacht voor goede chemie met de mensen waarmee ze werken. Dat zou zomaar een fikse lading burnouts kunnen schelen. Mensen zijn geen machines.


 

Digiprove sealCopyright beveiligd door Digiprove © 2019